Kominy z cegieł klinkierowych

Komin z cegły klinkierowej
Gwarancją trwałości i estetyki komina z cegieł klinkierowych i elewacyjnych jest przestrzeganie podstawowych zasad ich murowania oraz stosowanie się do przepisów określonych przez prawo budowlane. Błędy popełnione w tym etapie bardzo szybko stają się widoczne, stanowiąc źródło rozczarowań inwestorów i niwecząc wysiłek i budżet. Dlatego prace murarskie przy kominach powinny być prowadzone przez wykwalifikowane ekipy murarskie.

Wysokość kominów ponad dachem powinna gwarantować właściwe działanie przewodów i jest zależna od następujących elementów:
 
  • kąta nachylenia połaci dachowej,
  • rodzaju pokrycia,
  • odległości komina od kalenicy i sąsiednich budynków.

Na dachu o kącie nachylenia do 12°, wylot komina powinien znajdować się co najmniej 60 cm ponad poziomem kalenicy budynku. W przypadku dachów o kącie nachylenia ponad 12°, pokrytych materiałami łatwopalnymi wyloty przewodów powinny znajdować się także minimum 60 cm powyżej poziomu kalenicy domu. Natomiast jeśli pokrycie dachu jest niepalne (dachówka ceramiczna lub betonowa, blacha), wyloty przewodów mogą się znajdować 30 cm ponad powierzchnią dachu, pod warunkiem jednak, że odległość pozioma od obudowy komina do powierzchni dachu wynosi przynajmniej 1 m.
 
Kominy ceramiczne mogą być wznoszone jako część ścian nośnych budynku lub jako niezależne trzony kominowe wolnostojące, posadowione na własnym fundamencie lub konstrukcji wsporczej (strop, rama, podciąg) - obecnie najczęściej będące gotowymi rozwiązaniami systemowymi. Wówczas nie powinny one stanowić podparcia dla stropów i - ze względu na niezależną od pozostałej konstrukcji budynku pracę - powinny być od konstrukcji stropów i ścian oraz elementów więźby dachowej zdylatowane. Aby zapewnić sztywność przejścia komina przez dach możemy zastosować uchwyty kominowe, niwelujące pionowe odchyłki komina wywołane parciem i ssaniem wiatru.

Jakie produkty stosować na komin?

Do murowania komina, zgodnie z normą PN-89/B-10425 należy używać cegieł pełnych. lub cegieł 7-szczelinowych, w których udział drążeń pozwala zakwalifikować je jako cegły pełne zgodnie z opinią ITB nr 1424/11/R20NK. Do wykonania obmurówki gotowego systemu kominowego dopuszczalne jest stosowanie cegieł drążonych, w tym przypadku ostatnie 3-4 warstwy obmurówki powinny być wykonane z cegieł pełnych. 
 
Jeżeli cegły klinkierowe stanowią jedynie obmurowanie gotowych przewodów kominowych, to powinniśmy oprzeć ich konstrukcję na stropie najwyższej kondygnacji lub na płycie pod obmurówkę pamiętając, że gotowa ściana klinkierowa stanowić będzie znaczny ciężar dla konstrukcji wsporczej, jak i całego komina, zwłaszcza przy znacznych jego wysokościach. Z tego powodu z reguły nie powinniśmy przekraczać 3 m wysokości obmurówki, jak również zastępować obmurówką systemowych obudów przewodów kominowych ponad dachem.

Murowanie komina

Murowanie powinniśmy wykonywać mieszając cegły z różnych palet. Różnice w odcieniach są normalną cechą naturalnych, wypalanych z gliny produktów ceramicznych.  Mieszanie cegieł zapewnia równomierny rozkład koloru. Planując rozkład cegieł zwróćmy uwagę na właściwe przewiązanie murarskie oraz ich rzeczywiste wymiary, tak by w miarę możliwości unikać docinania cegieł.
 
Wznoszenie komina  możemy przeprowadzić wykonując spoinowanie muru w jednym cyklu z właściwym murowaniem przy pomocy zaprawy do murowania i jednoczesnego spoinowania, lub wykonując spoinowanie muru po okresie min. 14 dni korzystając z zaprawy do spoinowania.  Spoinowanie należy wykonywać zawsze od góry do dołu, unikając w ten sposób zabrudzenia gotowych fragmentów murów,  zwracając uwagę na szczelne wypełnienie spoin zaprawą (półsuchą). Najpierw wykonujemy spoiny poziome, a następnie pionowe. Komin należy wymurować zawsze stosując spoinowanie do lica cegieł. Zastosowanie spoiny cofniętej spowoduje zatrzymywanie wody, śniegu i lodu w okresie zimowym i narazi konstrukcję na penetrację wilgoci.

Właściwa zaprawa

Za nie mniej istotne od właściwego doboru cegieł jest stosowanie odpowiednich dla tych cegieł zapraw murarskich. Powinniśmy stosować gotowe zaprawy do klinkieru, np. Terca z trasem, które zminimalizują ryzyko powstawania wykwitów.  Do cegieł o wyższej niż klinkier nasiąkliwości powinniśmy stosować odrębne, dedykowane do tych cegieł zaprawy. Unikniemy w ten sposób szybszego odciągania wody z zaprawy przez cegły i zaburzenia prawidłowego wiązania muru. Do mieszania zaprawy używajmy zawsze tej samej ilości wody, zgodnej z recepturą na opakowaniu - unikniemy w ten sposób przebarwień zaprawy pomiędzy kolejnymi etapami budowy komina.
 
Podczas murowania starajmy się zachować czystość prac i narzędzi. Ewentualne zabrudzenia usuwać należy od razu miękką szczotką lub czystą, wilgotną gąbką.  Po wymurowaniu gotowy mur należy chronić przez opadami, słońcem i wiatrem zapewniając jednocześnie cyrkulację powietrza pod osłoną.

Wykończenie komina

Wykonując na kominie czapę z klinkieru zachowamy jednolity i estetyczny charakter zakończenia, lecz konieczna jest duża dokładność i zapewnienie szczelności połączeń cegieł, tak by uniknąć przenikania wody opadowej do wnętrza komina. Łatwiejsza do zrobienia i bezpieczniejsza pod względem konstrukcyjnym będzie płyta betonowa - systemowa lub wykonana na miejscu. Musi ona być wykonana ze spadkiem 2% jako zdylatowana od pozostałej konstrukcji, zwłaszcza ceramicznych wkładów kominowych, zazbrojona prętami minimum fi 6 mm i wysunięta poza jej obrys o 5-10 cm. Od spodu uformować kapinos zapobiegający ściekaniu wody po licu cegieł. Zaleca się jej wykończenie blachą ze  stali nierdzewnej.
 
Wyloty przewodów spalinowych należy wyprowadzić do góry poprzez czapę komina, a  otwory wentylacyjne na boki komina  pamiętając, że minimalna, pionowa  odległość od górnej krawędzi kratek wentylacyjnych do wylotu spalin powinna wynosić 40 cm. Wyprowadzenie górnych otworów wentylacji  jest możliwe pod warunkiem zastosowania daszków osłonowych.
 
Cegła klinkierowa jest naturalnym i wyjątkowo trwałym produktem, który nie zmienia w czasie  swoich parametrów technicznych i cech kolorystycznych. Z tego  względu nie  jest konieczna impregnacja  komina. Można ją wykonać, a w  przypadku cegieł  o większej nasiąkliwości jest ona  zalecana  wyłącznie sprawdzonymi preparatami. Najlepiej wykonać  próbę  środka impregnującego na  niewidocznym fragmencie muru i sprawdzić jego wpływ  na cegłę, gdyż może on spowodować plamy, zacieki lub zmianę pierwotnego  koloru  lica cegieł. Impregnujemy zarówno cegłę, jak i fugi po minimum 7 dniach od zakończenia prac murarskich.

Prawidłowo wymurowany i wyspoinowany komin z klinkieru wymaga prawidłowo wykonanych obróbek zakrywających szczeliny pomiędzy jego ścianami a pokryciem dachowym. Najczęściej wykorzystuje się do tego blachę płaską, np. powlekaną, miedzianą lub tytanowo-cynkową. Blacha powinna być dobrana kolorystycznie do pokrycia dachu albo koloru okładziny komina i najczęściej wpuszczona w ściany komina poprzez głębokie na ok. 2 cm nacięcie poprowadzone pod odpowiednim kątem i uszczelnione silikonem dekarskim.

Rozwiązaniem alternatywnym do obróbki blacharskiej jest taśma kominowa ołowiana lub aluminiowa (np. KoraFlex marki Koramic) z warstwą klejącą, uzupełniona przez listwę kominową i uszczelniacz dekarski. 

Jeżeli komin posiada znaczną szerokość i umiejscowiony jest na dachu o nachyleniu ponad 40%, to z tyłu komina powinno się zapewnić odprowadzenie wody opadowej i zapobiec jej gromadzeniu przy kominie.  W tym celu formuje się tzw. „kozubek” o przekroju ostrosłupa, który skutecznie usuwa wodę napływającą na komin z połaci dachowej.
 

Polecane informacje